دقت، نه تنبیه: ضرورت تحریم‌های هدفمند در ایران

برای مدت طولانی، رویکرد جامعه بین‌المللی در قبال ایران بین دو افراط بی‌اثر در نوسان بوده است: مماشات یا تحریم‌های گسترده و فراگیر که بی‌گناهان را در کنار گناهکاران مجازات می‌کند.

همانطور که مریدین همواره استدلال کرده است، هیچ یک از این دو مسیر به آرمان دموکراسی یا حقوق بشر در ایران خدمت نمی‌کند. زمان آن فرا رسیده است که یک استراتژی هوشمندانه‌تر، اخلاقی‌تر و در نهایت مؤثرتر اتخاذ شود: تحریم‌های هوشمند و هدفمند.

نقایص تحریم‌های گسترده

تحریم‌های اقتصادی گسترده، در حالی که قصد فشار بر رژیم را دارند، اغلب تأثیر مخربی بر مردم عادی ایران می‌گذارند. آنها دسترسی به کالاهای اساسی، داروها و فرصت‌های اقتصادی را محدود کرده و به تورم و فقر دامن می‌زنند.

این رنج، رژیم را تضعیف نمی‌کند؛ بلکه اغلب روایت آن را از تجاوز خارجی تقویت کرده و به آن اجازه می‌دهد تا تقصیر سوءمدیریت و فساد خود را به گردن دیگران بیندازد. این تحریم‌ها همان مردمی را که در داخل ایران برای تغییر تلاش می‌کنند، بیگانه می‌سازد.

هنگامی که تحریم‌ها به طور بی‌رویه به مردم آسیب می‌رسانند، ناخواسته به ابزاری در دست ستمگران تبدیل می‌شوند و به آنها اجازه می‌دهند تا با مقصر دانستن نیروهای خارجی برای شکست‌های داخلی، قدرت خود را تحکیم بخشند.— تحلیلگر سیاست مریدین

قدرت دقت

در مقابل، تحریم‌های هدفمند بر افراد و نهادهای خاصی متمرکز هستند که مسئول نقض حقوق بشر، فساد و سرکوب مخالفان می‌باشند. این شامل مسدود کردن دارایی‌ها، ممنوعیت سفر و محدودیت در تراکنش‌های مالی برای کسانی است که مستقیماً در نقض حقوق دست دارند.

چنین اقداماتی پیامی روشن می‌فرستد: جامعه بین‌المللی در کنار مردم ایران است، نه علیه آنها. آنها کسانی را که مرتکب فجایع می‌شوند، پاسخگو می‌دانند، بدون اینکه مجازات جمعی را بر یک ملت کامل تحمیل کنند.

این رویکرد همچنین لذت بردن از ثمرات دستاوردهای نامشروع در خارج از کشور را برای مقامات ناقض حقوق دشوارتر می‌سازد و توانایی آنها را برای سفر، سرمایه‌گذاری و تحصیل فرزندانشان در کشورهای دموکراتیک، در حالی که کشور خودشان رنج می‌برد، محدود می‌کند.

راهی به جلو

مریدین از دولت‌های بین‌المللی می‌خواهد که سیاست‌های تحریمی خود را بازنگری کرده و قاطعانه به سمت چارچوبی از اقدامات هدفمند حرکت کنند. این امر مستلزم جمع‌آوری اطلاعات قوی برای شناسایی عاملان واقعی و شبکه‌های آنهاست.

با تمرکز بر دقت به جای تنبیه، جامعه بین‌المللی می‌تواند به طور واقعی از آرمان‌های مردم ایران برای آزادی و دموکراسی حمایت کند، بدون اینکه ناخواسته رژیمی را که قصد فشار بر آن را دارد، تقویت نماید.

زمان ابزارهای ناکارآمد به سر آمده است. یک سیاست خارجی پیچیده، اخلاقی و مؤثر، تحریم‌های هوشمندی را می‌طلبد که ستمگران را منزوی کند، نه ستم‌دیدگان را.